Nevini ne slute:
Vjetar što donosi miris cimeta i kardomona
Prekriva vonj lešina
I zadah iskeženih demona
Nevini ne slute:
Usamljenost što askezom se naziva
Prekriva sebičnost ogoljelu
Što Ego u visine neslućene priziva
Nevini ne slute:
Suza što ojađeno lice uz jecaj ispire
Prikriva oslabljenu moć
I hrabrost nijemih nemilosrdno potire
Nevini ne slute:
Dobrota što uvijek je spreman na oproštaj
Prikriva samo licemjerno kupljenu
Ulaznicu za raj
Nevini ne slute:
Požuda što ispod koprene se sakrila
Prikriva hladnoću što
U zagrljaj s laži se ispreplela
Nevini ne slute:
Ljubav je vjetar što suze i usamljenost donosi
A nadu što u krilu joj se skutrila
Začaranu krugu prolaznosti k'o žrtvu prinosi
Srebrni Vuk
Sa blijedo zelenog Mjeseca
stepenicama Vječnosti
putem Tajanstvenosti
pod okriljem Bezvremenosti
duša se srebrna bijaše spustila.
U očima usamljenog Vuka
Što Svemirom tražeći izgubljeno
na krilima Pegaza u pratnji Jupitera
sjetno beskrajem poniru
od prije,sada,zauvijek se nastanila.
Već prije no što u zjenama
što odražavahu moje biće
poput gorskog ogledala,
bijah izgubljena
osjetih otkucaje vučjeg bila
srebrni prah na usnama
i miris mog Mjeseca.
Oćutjeh da i ja sama tu
nekad bijah stanovala
da, ispod vučjeg krzna
što obavijaše nekad Moje
sada Njegovo Čisto
i moja je krv kolala.
Ja sam njegov dom bila.
U damaru kiše što te noći
kad sretoh Vuka bijaše padala
otkrih Vječnost i prepoznah krikove
udaljenih vjekova
očaj što mrvi zidine samostana
raskalašenost plemićkih dvorova
krv što za mene bijaše prolivena
sablju viteza što stranca je usmrtila
Ispružih ruku kako bih
svoju predivnu zvijer pomilovala
ispod srebrne vučje kože
samo je meni Istinu skrivenu
nježnošću otkrivala.
Oćutjeh da dodir taj isti
samoj sam sebi u njemu
odavno darovala.